شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - علوم و فنون ادبی 1 | آزمون شماره 16663

من باری خود را مصیبت‌زده کردم و توجّع و تحسّر سود نخواهم داشت.

فایده‌ی تقرّب به ملوک رفعتِ منزلت است و اصطناع دوستان و قهر دشمنان.

عواقب مکر و غدر همیشه نامحمود بوده است و خواتم بدسگالی و کید نامبارک.

در دل‌های ما جز تخم محبت خود مکار و بر تن و جان‌های ما جز الطاف رحمت خود منگار.

دل به امید روی او همدم جان نمی‌شود / جان به هوای کوی او خدمت تن نمی‌کند

زان طره‌ی پر پیچ و خم سهل است اگر بینم ستم / از بند و زنجیرش چه غم هرکس که عیاری ‌کند

ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد / دل رمیده‌ی ما را انیس و مونس شد

گر شاهدان نه دنیی و دین می‌برند و عقل / پس زاهدان برای چه خلوت گزیده‌اند

خود را از همه به تو وابستم، اگر بداری تو را پرستم و اگر نداری خودپرستم. نومید مساز بگیر دستم.

هرچه بی طلب به ما دادی به سزاواری ما تباه مکن و هرچه به جای ناکرده، از ما بریده مکن.

چون ببینی همگان در فراق می‌سوزند و دوستدار در دیدار. چون دوست دیده ور گشت دوستدار را با شکیبایی چه کار؟

مصالح دین بی‌شکوه پادشاهان اسلام نامرعی است و نشاندن آتش فتنه بی‌مهابت شمشیر آبدار متعذّر.

 او ره خوش می‌زند رقص بر آن می‌کنم / هر دم بازیّ نو عشق برآرد مرا

ای عشق طرب‌پیشه خوش گفت خوش‌اندیشه / بربای نقاب از رخ آن شاه نقابی را

خنده بیاموز گل سرخ را / جلوه کن آن دولت پاینده را

جانا دلم چو عود بر آتش بسوختی / وین دم که می‌زنم ز غمت دود مجمر است