شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 11: وزن در شعر نیمایی | آزمون شماره 10845

فاعلاتن

فاعلن

فع

فعلاتن

کسی جان دهد در رهش کز شقاوت / ز جانان ره جان فزایی ندارد

غریبان برستند و تو حبس غم / گه از بی‌کسی و گه از ناکسی

به صورت فریبی مرا روز و شب / ز جان برنخیزی که بس کاهلی

اگر عالمی منکر ما شود / غمی نیست ما را که ما را تویی

روی تو از دل ببرد منزلت و قدر ناز          (مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن)

جان مرا هست کنی مست چو بر من گذری      (مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن)

ز داغ حسن دگر لاله‌زار پیدا کرد           (مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن)

ماندم به چمن شب شد و مهتاب برآمد      (مفعولُ مفاعیلُ مفاعیلُ فعولن)