شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19178

در سفر محنت چه زود به سر می‌آید  / همه عمر به چاه است گرفتار وطن 

زنده باد آن‌که هست از جان هوادار وطن / هم ‌وطن غمخوار او هم اوست غم‌خوار وطن

ای نگهبان وطن نوبت جان‌بازی توست / سر فدا ساز که هنگام سرافرازی توست

به بوستان وطن سرو و سوسن‌اند همه / به روز فتنه نگهبان میهن‌اند همه

 داد مظلومان بده تا چند ای بیدادگر                                      رخش بیداد و ستم بر دادخواهان تاختن

زلف مسلسل ریخته، عنبرفشانی را ببین                                   زنجیر عدل آویخته، نوشیروانی را ببین

 گرچه قدم نداشته‌ام در مقام عدل                                            باری ز اهل ظلم قدم درکشیده‌ام

چون دادِ عادلان به جهان در، بقا نکرد                                    بیداد ظالمان شما نیز بگذرد

بولدوزرچی جهاد بر کوهی از آهن نشسته است و کوهی از خاک را جابه‌جا می‌کند.

معنای خاکریز آن‌گاه تفهیم می‌شود که در میان یک دشت باز گرفتار آتش دشمن باشی.

تا با خاک انس نگیری، راهی به مراتب قرب نداری.

وقتی اسوه تو آن تمثیل وفاداری باشد، چه باک اگر هر دو دست تو نیز هدیه راه خدا شود؟

وطن هر چند دلگیرست بر غربت شرف دارد         دلش سوراخ شد تا از وطن، گوهر برون آمد

هرکه را در خاک غربت پای در گل ماند ماند         گو دگر در خواب خوش‌ بینی دیار خویش را

بر طوطی جان، تلخی غربت ننماید       در خانه دل آینه‌سیمایی اگر هست

در غریبی قطره من آب گوهر می‌شود     آب دریایم که تلخی در وطن باشد مرا