شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 29010

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست / که هرچه بر سر ما می‌رود ارادت اوست

گوهر خود را هویدا کن کمال این است و بس / خویش را در خویش پیدا کن کمال این است و بس

آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست / چشم میگون لب خندان دل خرّم با اوست

منم که گوشه میخانه خانقاه من است / دعای پیر مغان ورد صبحگاه من است

آتش است این بانگ نای و نیست باد / هر که این آتش ندارد نیست باد

اگر یک سر مو فراتر پرم / فروغ تجلّی بسوزد پرم

گلاب است گویی به جویش روان / همی شاد گردد ز بویش روان

تا چند عمر در هوس و آرزو رود / ای کاش این نفس که برآمد فرو رود

سرمست کسی باشد کو خود خبرش نبود
سر / مَس / ت / کَ / سی / با / شد / کو / خو / د / خَ / بَ / رَش / نَ / بود

باز این دل دیوانه زنجیر همی بُرَّد
با / ز / اینْ / دِ / لِ / دی / وا / نِ / زَن / ﺟی / ر / ﻫَ / می / ﺑُ / رَد

کوه‌ها را زِ تجلّی همه چون طور کنیم
کو / ه / ها / را / زِ /  ﺗَ / جَل / لی / ﻫَ / مِ / چُن / طو / ر / کُ / نیم

چون تیر همی پرّد از قوس تنم جانم
چون / تیر / ﻫَ / می / پَر / رَد / از / قو / سِ / تَ / نَم / جا / نَم