شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18847

گفت مردم ز تشنگی دریاب / آتشم را بکش به لختی آب

کلاه سعادت یکی بر سرش / گلیم شقاوت یکی در برش

در لب تشنه ما بین و مدار آب دریغ / بر سر کشته خویش آی وز خاکش برگیر

بر در شاهم گدایی نکته‌ای در کار کرد / گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزاق بود

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم‌رو / کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست / این دل زار نزار اشک بارانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین / تا منوّر گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو / چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

در حسرت تو میرم و دانم تو بی‌وفا / روزی وفا کنی که نیاید به کار من

وفا کن زان که چون دی شد بهارت / نمی‌بخشد دگر سودی ندامت

شادی ز میان غم برانگیز / در عالم بی‌وفا وفا کن

سر زلف تو نباشد سر زلف دگری / از برای دل ما قحط پریشانی نیست

نیست عاشق گشتن الا بودنش پروانه‌وار / اولش قرب و میانه سوختن، آخر فنا

آتشین داری زبان و دل‌سیاهی چون چراغ / گرد خود گردی از آن تردامنی چون آسیا

بر در فقر آی تا پیش آیدت سرهنگ عشق / گوید ای صاحب خراج هر دو گیتی اندر آ

شرب عزلت ساختی از سر ببر باد هوس / باغ وحدت یافتی از بن بکن بیخ هوا