شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 30595

ساقی به نور باده برافروز جام ما / مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست / سخن‌شناس نه‌ای جان من خطا این‌جاست

شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست / صلای سرخوشی ای صوفیان باده‌‌پرست

ای فروغ ماه حُسن از روی رخشان شما / آب روی خوبی از چاه زنخدان شما

نکونام و صاحب‌دل و حق‌پرست / خط عارضش خوش‌تر از خطّ دست

مرا تو غایت مقصودی از ج‌هان ای دوست / هزار جان عزیزت فدای جان ای دوست

چنین است رسم سرای درشت / گهی پشت بر زین، گهی زین به پشت

به یاد روی شیرین بیت می‌گفت / چو آتش تیشه می‌زد کوه می‌سفت

یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود / وز لب ساقی شرابم در مذاق افتاده بود

مسلمانان مرا وقتی دلی بود / که با وی گفتمی گر مشکلی بود

صبا ز منزل جانان نظر دریغ مدار / وز او به عاشق بیدل خبر دریغ مدار

ای خرم از فروغ رخت لاله‌زار عمر / بازآ که ریخت بی‌گل رویت بهار عمر

با کفر زلفت ای جان ایمان چه کار دارد؟           آ ن‌ جا که دردت آمد درمان چه کار دارد؟

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا             از بلای عشق او روزی امانستی مرا

با درد تو کس منّت مرهم نپذیرد                با وصل تو کس ملکت عالم نپذیرد

تو را نازی است اندر سر که عالم برنمی‌تابد          مرا دردی است اندر دل که مرهم برنمی‌تابد

این قدر ارشاد تو بخشیده‌ای / تا بدین، بس عیب ما پوشیده‌ای

من پار بخورده‌ام شرابی / امسال چه مستم و خرابی

تا چند کوشی آخر در خون بی‌گناهان؟ / آهسته‌تر زمانی، ای میر کج‌کلاهان

این دهان بربند تا بینی عیان / چشم‌بند آن جهان حلق و دهان