شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 18930

ای صدف چون آمدی در بحر ما / چون صدف‌ها گوهرافشانت کنم

چون خلیلی هیچ از آتش مترس / من ز آتش صد گلستانت کنم

عاشقی بر من پریشانت کنم / کم عمارت کن که ویرانت کنم

تو بر آن‌که خلق را حیران کنی / من بر آن‌که مست و حیرانت کنم

پس داده است خداوند علیم به آدمی آن‌چه صلاح دین و دنیای او در آن‌هاست.

اگر حیا نبود، ترک معاسی و صله‌ی ارحام و احسان به یاران نمی‌کردی.

آدمی بی‌درد، به چه چیز تواضع می‌کرد برای خدا و تضرّع می‌کرد نزد او؟

منع کرده است آدمی را از دانستن امری چند که در شأن و طاقت او نیست.

هر که را گفتم: «این کیست؟» مرا گفت که: «او / آفتابست همی گوی زند در میدان»

من که در آتش سودای تو آهی نزنم / کی توان گفت که: «بر داغ، دلم صابر نیست»؟

گفتی که: «حافظ این همه رنگ و خیال چیست؟» / نقش غلط مبین، که همان لوح ساده‌ایم

گفتم که: «چیست نام عدویش؟ یکی بگوی» / گفتا: «اگر ندانی، کم دان ز روزگار»

معظّم: بزرگ

شعور: خردمند

 مقتدر: توانا

والا: بلندمرتبه