شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 19592

او در این دشت بزرگ / چشمه کوچک بی‌نامی بود / کز نهان‌خانه تاریک زمین / در سحرگاه شبی سرد و سیاه / به جهان چشم گشود

به دیدارم بیا هر شب، در این تنهایی تنها و تاریک خدامانند / دلم تنگ است / بیا ای روشن، ای روشن‌تر از لبخند / شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی‌ها

گردها خوابید / روز رفت و شب فراز آمد / گوهرآجین کبود پیر باز آمد / چون گذشت از شب دو کوته پاس

بی‌شک هر مسافر را / این‌چنین دانسته بودم، وین‌چنین دانم / لیک / ای ندانم چون و چند! ای دور / تو بسا کآراسته باشی به آیینی که دلخواه است

گفت شیخ آن نومرید خویش را / امتحان کرد آن نکواندیش را

تافت ز آن روزن که از دل تا دل است / روشنی که فرق حقّ و باطل است

سخت راسخ خیمه ‌گاه و میخ او / بوی خون می‌آیدم از بیخ او

وزان کس که خیری بماند روان / دمادم رسد رحمتش بر روان