شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 8: اختیارات شاعری 2 (وزنی) | آزمون شماره 11658

چو می توان به صبوری کشید جور عدو / چرا صبور نباشم که جور یار کشم

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت / که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

سعدیا عشق نیامیزد و شهوت با هم / پیش تسبیح ملائک نرود دیو رجیم

ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد / وقت آن است که بدرود کنی زندان را

از دم نظمت فلک نظام پروین دهد / وز نم کلکت جهان چشمۀ حیوان برد

پردۀ دل می زند زهره هم از بامداد / مژده که آن بو طرب داد طرب ها به داد

غزال اگر به کمند اوفتد عجب نبود / عجب فتادن مرد است در کمند غزال

سر تسلیم من و خشت در میکده ها / مدعی گر نکند فهم سخن، گو سر و خشت

عنقا برکرد سر، گفت: کز این طایفه/ دست یکی پرحناست جعد یکی پُرخضاب

اوّل غسلی بکن زین سوی نیل عَدَم/ پس به تماشا گذر ز آن سوی مصر بقا

با اثر داغشان هر دم سلطان عشق/ گوید خاقانیا خاک تواَم مرحبا

محنت چون خون و گوشت در تنم آمیخته‌ست/ تا نشود جان ز تن زو نتوان شد رها

پ _ ب

ب _ ت

الف _ پ

ت _ الف

ما در خطر افتادیم از عشق چه گوییم          کان جا دل و جان و تن ما را خطری نیست

عشق رخ تو بابت هر مختصری نیست           وصل لب تو در خور هر بی‌خبری نیست

هر چند مه ما را از ما خبری نیست          دل برده‌ای از ما دل ما را اثری نیست

بر تو بدلی نارم دیگر نکنم یاد          هر چند که آرام تو جز با دگری نیست