شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16682

اگر بد کنی چشم نیکی مدار/ که هرگز نیارد گز انگور بار

منه تو رهی کان نه آیین بود / که تا ماند آن بر تو نفرین بود

بد و نیک ماند ز ما یادگار / تو تخم بدی تا توانی مکار

سعدیا! مرد نکونام نمیرد هرگز / مرده آن است که نامش به نکویی نبرند

آیینه را ز صحبت طوطی گریز نیست                                          ای سنگدل به صائب شیرین سخن درآ

شب و روز غیر دردی نخورم بر آستانت                                          که دوای خوبرویان نرسد من گدا را

گر ز مقصودم نشانی می‌دهی                                                    مرده را انگار جانی می‌دهی

کزین بد تو را تیره گردد روان                                                     بپرهیز از این شهریار جوان

جان چو شنید از صبا بوی سر زلف او / گفت روان می‌شود در پی آن آشنا     (شخصیت‌بخشی _ حس‌آمیزی)

جام رهاکن درو چشمه خورشید بین / زاینه بگذر نگر عکس رخ یار را     (تلمیح _ مجاز)

قبله هر ملّتی هست به سوی دگر / با رخ او فارغیم از همه قبله‌ها     (تکرار _ تشخیص)

چشمش اگر می‌کند میل به سوی همام / نیست مجال سخن، عاشق و چون و چرا؟     (تشبیه _ نغمه حروف)