شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 24549

وقت سحرگه کلنگ تعبیه‌ای ساخته است / وز لب دریای هند تا خزران تاخته است

تو را عزّ لولاک تمکین بس است / ثنای تو طه و یس بس است

هزار لشگر جنگی شکست و لشکر او / به خواب نوشین اندر شده به لشگرگاه

وان قطره باران زبر سوسن کوهی / گویی که ثریّاست بر این گنبد دوّار

به چه ماند جهان مگر به سراب / سپس او تو چون دوی به شتاب؟

به رنج اندر آری تنت را رواست / که خود رنج بردن به دانش سزاست

به غیر از آن‌که بشد دین و دانش از دستم / بیا بگو که ز عشقت چه طرف بربستم

خاک را چون ناف آهو مشک زاید بی‌قیاس / بید را چون پرّ طوطی برگ روید بی‌شمار

بباید شناخت که ملوک اسلام سایه آفریدگارند، عَزَّ إسمهُ، که روی زمین به نور عدل ایشان جمال گیرد و شکوه ایشان آبادانی جهان و تألّف اهواء باشد.

ناکشته را از آب چیست و ناخوانده را جواب چیست؟ تلخ را چه سود اگرش آب خوش در جوار است و خار را چه حاصل از آن که بوی گل در کنار است؟

هرکه کتاب ممالک و مسالک خوانده است و طول و عرض این دیار شناخته بر وی پوشیده نماند که بسطت ملک وی تا چه حد بوده.

هیچ یار و قرین چون صلاح نیست و کسب آن آن‌‌جای که همّت به توفیق آسمانی پیوسته باشد و آراسته، آسان باشد و زود دست دهد.

شاه سخن منم شعرا دزد گنج من / بس دزد سر زده را تار و مار کرد

اهل بر روی زمین جستیم نیست / عشق را یک نازنین جستیم نیست

ای سرمه‌کش بلندبینان / دربازکن درون‌نشینان

بهار تازه دمید ای به روی رشک بهار / بیا و روز مرا خوش کن و نبید (شراب) بیار