شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20298

اگر عنقا ز بی‌برگی بمیرد / شکار از چنگ گنجشکان نگیرد

تا گل روی تو دیدم، همه گل‌ها خارند / تا تو را یار گرفتم، همه خلق اغیارند

چون شیر به خود سپه‌شکن باش / فرزند خصال خویشتن باش

ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست / عِرض (= آبرو) خود می‌بری و زحمت ما می‌داری

چو آگاه شد دختر گژدهم / که سالار آن انجمن، گشت کم

کجا نام او بود گردآفرید / زمانه ز مادر، چنین ناورید

چنان ننگش آمد ز کار هجیر / که شد لاله رنگش به‌کردار قیر

چو سهراب شیراوژن، او را بدید / بخندید و لب را به دندان گزید

مپندار این شعله افسرده گردد / که بعد از من افروزد از مدفن من

 نه تسلیم و سازش، نه تکریم و خواهش / بتازد به نیرنگ تو توسن من

کنون رود خلق است دریای جوشان / همه‌ خوشه خشم شد خرمن من

 من آزاده از خاک آزادگانم / گل صبر می‌پرورد دامن من

گوش تا تشنه گفتار نباشد چو صدف                                مفشان قطره خود همچو رگ ابر بهار

سخن که تیغ زبان ها ازوست جوهر دار                               خسی است در قدح خوشگوار خاموشی

سست در گفتار مانند گنهکاران مباش                            سعی کن چون بی گناهان بر سخن باشی سوار

سخن گفته دگر باز نیاد به دهن                           اول اندیشه کند مرد که عاقل باشد