شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هفتم - درس اوّل-بینای مهربان | آزمون شماره 5203

وَ هُوَ مَعَکم اینَ ما کُنتُم

وَ ما ارسلناکَ الّا رحمةً للعالمین

لَئِن شَکَرتُم لَاَزیدنَّکُم

وَ اِنَّکَ لعلی خُلُقٍ عظیمٍ

روزی اگر صدهزار بار کنم شکر/ باز بود نعمتت ز شکر من افزون

به‌جز شکر، نعمت نگیرد که شکر / عقاب است و نعمت چو کبک دری است

چه نعمتی است تو را تا به شکر آن کوشی؟ / به حیرت اندر از کار چون تو مسکینم

تا نپنداری‌ کنون ‌کفران نعمت می‌کنم / نعمتی ناچار باید تا کسی ‌کفران کند

با خدا عهد بسته‌ام به خدا / نشکنم عهد با خدا بسته

پس چنين دان به اعتقاد درست / کاندر این دم خداي ناظر توست

رد مکن گفتار مردان خدا / زآنکه ايشان را خدا داده عطا

خلاف طريقت بود کاوليا / تمنّا کنند از خدا جز خدا

تو نیکی می‌کن و در دجله انداز

تو چه دانی که پس پرده که خوب است و که زشت؟

تو از وي غائب و او با تو حاضر 

تو حکیمی تو عظیمی تو کریمی تو رحیمی