شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 15958

کارم چو زلف یار پریشان و درهم است/ پشتم بسان ابروی دلدار پُرخم است

نگفتمت که به یغما رود دلت سعدی/ چو دل به عشق دهی دلبران یغما را

جمال ماه‌پیکر بر بلندی/ بدان ماند که ماه آسمان است

کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت/ که قرار از دل دیوانه به یک بار برفت

خوش‌تر از دانه اشکم گهری پیدا نیست / حیف و صد حیف که اهل نظری پیدا نیست

پاکبازی رسم عشاق است و باید از نخست / در قمار عشق دین و مال و جان را باختن

این دهر دونده به یکی مرکب ماند / کز کار نیاساید هرچند دوانیش

تهی‌دست باهیبت و بانگ و فام / زن زشت‌روی نکو چادر است

تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج / سزد اگر همه دلبران دهندت باج

چشمه خورشید تویی سایه‌گه بید منم / چون که زدی بر سر من پست و گدازنده شدم

تو دی ماهیّ و آن دلبر بهار است / رسیدنْ‌تان به هم دشوار کار است

معدن علم است دل چرا بنشاندی / جور و جفا را در این مبارکْ معدن

تا آسمان ز حلقه به گوشان ما شود / کو عشوه‌ای ز ابروی همچون هلال تو

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است / در بند سر زلف نگاری بوده است

زنگ اندُه گوهر عمرم بخورد / چون کنم کاندُه زدایی مانده نیست

قانع به یک استخوان چو کرکس بودن / به زان که طفیل خوان ناکس بودن

پنج _ سه

چهار _ پنج

پنج _ چهار

چهار _ سه