شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 15542

دلم جز مهر مهرویان طریقی برنمی‌گیرد/ ز هر در می‌دهم پندش ولیکن درنمی‌گیرد

احتراز از عشق می‍‌کردم ولی بی‌حاصل است/ هر که از اول تصور می‌کند فرجام را

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش/ بازجوید روزگار وصل خویش

چون به هر معنی که بینی تکیه بر ایام نیست/ حیف باشد خواجو ار ضایع کنی ایام را

من نه آن صورت پرستم کز تمنای تو مستم

بگذرد از هر دو عالم هر که عشق یار دارد

بیش از آنت دوست می‌دارم که ایشان گفته‌اند

روزگار است اینکه گه عزت دهد گه خوار دارد

در اجزای من خوش درآمیخته / به خویشی چو موسی و هارون من

تو گویی گرفتار هجرم مگر / که واصل تویی هجر گیرا تویی

محبّت ستمگر نباشد نباشد / وفا زحمت‌آور نباشد نباشد

در این انجمن مفلسان خامُش‌اند / صراحیّ خالی چه غلغل کند

از این اقبالگاه خوش مشو یک دم دلم تنها 

این آه خون‌افشان که من هر صبح و شامی می‌زنم

رَستم از این نفس و هوا زنده بَلا مرده بلا

نه تنها شد ایوان و قصرش به باد