شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 12043

چو مرغ جان من از آشیان هوا گیرد / کند نزول به خاک در سرای شما (واج آرایی - تناقض)

مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخ / ز پشت دست ندامت مساز دندان سرخ (اسلوب معادله - کنایه)

چشم مست تو گر از خواب گران برخیزد / سبک از هر طرفش فتنه روان برخیزد (ایهام تناسب - استعاره)

از لطافت قرین جان است او / پاک چون آب آسمان است او ( موازنه - تشبیه)

ایرج میرزا در سرایش هجو و هزل و نسیم شمال در سرودن اشعار انتقادی چیره‌دست بودند.

مضامین وطن‌دوستی و ستیز با نادانی از مضامین اصلی شعر عارف قزوینی است.

نشاط و مجمر اصفهانی از غزل‌سرایان نامی دوره بازگشت بودند؛ نشاط، قصاید بلندی هم سروده است.

 از آثار پژوهشی عصر مشروطه، می‌توان به «سرگذشت حاجی‌بابای اصفهانی» و «تاریخ بیداری ایرانیان» اشاره کرد.

رفت از برم آن سرو سهی وز دل و جانم               صد آه ز دنبالش و صد ناله ز پی رفت

چون غایب است روی خورشید تو ز من              از آب دیدگان فلک پر کواکبم

چشم و دل ما هست بر آن ماه دو منزل            از دیده اگر رفت مکان بودش در دل

ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفت             شکست در جگرم سوزن و مسیحا رفت

شد در ره او جسمم با آن که ز خوبان بود/ این کشتی بی لنگر پروردۀ طوفان ها

کشتی ز صبر ساز که داری ز سوز و اشک/ دل چون تنور گشته و طوفان برآمده

در این گرداب بی پایان منه بار شکم بر دل/ که کشتی روز طوفان غرقه از باد شکم گردد

کیستم من مشت خار در محیط افتاده ای / دل به دریا کرده ای، کشتی به طوفان داده ای