شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 10166

گر جان عاشق دم زند، آتش در این عالم زند: گر/جا/نِ/عا/شِق/دم/زَنَد/آ/تش/دَر/این/عا/لَم/زَنَد

یار شدم یار شدم با غم تو یار شدم: یا/ر/شُ/دَم/یا/ر/شُ/دَم/با/غَ/مِ/تُ/یا/ر/شُ/دَم

از بر یار آمده‌‌ای، مرحبا: از/بَ/رِ/یا/ر/آ/مَ/ده/ای/مَر/حَ/با

خدایا به خواری مران از درم: خُ/دا/یا/بِ/خوا/ری/مَ/ران/از/دَ/رَم

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید / که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

ای ساربان آهسته ران کارام جانم میرود/ وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

هر آن ناظر که منظوری ندارد/ چراغ دولتش نوری ندارد

تو را نادیدن ما غم نباشد/ که در خیلت به از ما کم نباشد

حدیث آرزومندی جوابی هم نمی‌ارزد / خمار آلوده‌ای آخر شرابی هم نمی‌ارزد

عمریست تا من در طلب هر روز گامی می‌زنم / دست شفاعت هر زمان در نیک‌نامی می‌زنم

من امروز از می‌ای مستم که در ساغر نمی‌گنجد / چنان شادم که از شادی دلم در بر نمی‌گنجد

تنم تنها نمی‌خواهد که در کاشانه بنشیند / دلم در دل نمی‌آید که بی‌جانانه بنشیند

بی ماه مهرافروز خود، تا بگذرانم روز خود / دامی به راهی می‌نهم مرغی به دامی می‌زنم 

بسی رنج بردم در این سال سی / عجم زنده کردم بدین پارسی

نگاری چابکی شنگی کله‌دار / ظریفی مه‌وشی ترکی قباپوش

رفیقان چنان عهد صحبت شکستند / که گویی نبوده است خود آشنایی

مورّب، خودخواه، سیه روز: مُوَرَب، خُدخاه، سِیَ روز

توجّه، برخواند، فرمانده: تَوججُ، بَرخاند، فَرمانده

اهمّیّت، آلاله‌ها، بچّه‌ها: اَهَممییت، آلالِ‌ها، بچچِ‌ها

خورشید، درّنده، آسودهِ‌دل: خُرشید، دَرَنده، آسودِدل