شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 11540

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکُش فریاد/ که کرد افسوس و نیرنگش ملول از جان شیرینم (تلمیح _ ایهام تناسب)

به یاد آتشین رخساره‌ای در انجمن رفتم/ به پای شمع افتادم چو اشک از خویشتن رفتم (اسلوب معادله _ تشخیص)

ابر چمن را ز گل روی تو آمد به یاد/ نعره بسیار زد گریه بسیار کرد (حسن تعلیل _ تشبیه)

همیشه سبز بود حرف هر که چون طوطی/ ز وصل آینه قانع به گفت‌وگو گردد (مجاز _ حس‌آمیزی)

اگرچه عشرت و عیش جهان نخواهد ماند / غمین مباش که غم جاودان نخواهد ماند

گفتمش دوش ببین نقش غم از چشم پرآبم / گفت خاموش که این نقش همه نقش بر آب است

به درد غصّه و اندوه از آن خوشم «جامی» / که صاف عیش و طرب نیست خوش‌گوار مرا

گه به غم گاه به ماتم گذرد شکر خدای / که به هر حال به زودی گذران است امشب

سرمایه در اندیشه اسباب تلف شد: سَر ما یِ دَر / ان دی ش ی / اس با ب تَ / لَف شد

 عالم بیچارگی‌ست پیش که نالیم: عا لَ مِ بی / چا رِ گی‌ست / پی شِ کِ نا / لیم

 بر آن سرم‌ که ز دامن برون‌کشم پا را: ب ران سَ رَم / کِ زِ دا مَن / بُ رون کِ شَم / پا را

هر سو نظر افکنی اسیریم: هر سو ن / ظَ رَف کَ نی / ا سی ریم

حقوق خویش ز مردان اگر زنان گیرند       در این میان من و صد دشت زن سپاه من است

بود اگر جامعه بیدار در این دار خراب       جای سردار سپه جز به سرِ دار نبود

دو پاره بنده آزی مگو ز آزادی           که نفس چاکر آز است و خواجه چاکر نفس

آن آتشی که خاک وطن گرم بود از آن         طوری به باد رفت کز آن اخگری نماند