شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 12433

عشق چو باشد کم نشود جان / دور مبادا سایه جانان

پاک شو از خویش و همه خاک شو / تا که ز خاک تو بروید گیا

ناصح من کژ نهاد و برد ز راهم / شرط امینی و مستشار نه این بود

سرو اگر سرکشید در قد تو کی رسید / نرگس اگر چشم داشت هیچ ندید او تو را

ویرانه آب و گل چون مسکن بوم آمد / این عرصه کجا شاید پرواز همایی را

ای گشته چنان و آن چنان تر / هر جان که بدیده او چنین را

در شهر که دیده است چنین شهر بقی را / در بر که کشیده است سهیل و قمری را

صد شعله آتش است در دیده / از نکته دل که آتشین باشد

بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید                از یار آشنا سخن آشنا شنید  (مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن)

نفس برآمد و کام از تو برنمی‌آید          فغان که بخت من از خواب درنمی‌آید  (مفاعلن فعلاتن مفاعلن فع‌لن)

می‌وزد از چمن نسیم بهشت            هان بنوشید دم به دم می‌ ناب (مفتعلن مفتعلن فاعلن)

روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر      پیش شمع آتش پروانه به جان گو درگیر  (فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فع‌لن)

اگر تو بشکنی دوستان سلام کنند/ که جور قاعده باشد که بر غلام کند ( مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن)

توبه کند مردم از گناه به شعبان/ در رمضان نیز چشم های تو مست است ( مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن)

گر بانگ برآِد که سری بر قدمی رخت / بسیار مگویید که بسیار نباشد(مفعئل مفاعیل مفاعیل مفاعی)

هر صبحدم نسیم گل از بوسان توست/ الحان بلبل از نفس دوستان توست( مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلن)