شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 18247

عنقا که یابد دام کس در پیش آن عنقا مگس/ ای عنکبوت عقل بس تا کی تنی این تار را

وگر عقل است آن پُر فن چرا عقلی بود دشمن/ که مکر عقل بد در تن کند بنیاد صورت را

چو ابرو را چنین کردی چه صورتهای چین کردی/ مرا بی عقل و دین کردی بر آن نقش و بر آن حورا

عقل گوید شش جهت حدست برون راه نیست/ عشق گوید راه هست و رفتهام من بارها

اعتمادی نیست بر کار جهان/بلکه بر گردون گردان نیز هم (ناپایداری دنیا)

مدد از خاطر رندان طلب ای دل ورنه/کار صعب است مبادا که خطایی بکنیم (نیاز به پیر و راهنما)

غم دل چند توان خورد که ایام نماند/گو نه دل باش و نه ایام چه خواهد بودن (حسرت بر گذر زمان)

یاران همنشین همه از هم جدا شدند/ماییم و آستانۀ دولت پناه تو (طلب همنشینی)

کی شود طبع هوسناکان ز پیری تنگدل؟ / ماه عید طفل‌طبعان است ابروی سفید (کاربرد اسلوب معادله و کنایه)

چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید / باز ناورد از ختا این نافه را موی سفید (کاربرد «را» در معنای حرف اضافه)

از جوانان نیست کم چون زنده‌دل افتاد پیر / صبح می‌روبد ز دل‌ها غم به گیسوی سفید (استفاده از طبیعت برای توصیف)

دیگران را گر ز پیری صبح آگاهی دمید / شد دل ما شیرمست غفلت از موی سفید (ناآگاهی در پیری)

قطعات شعری پهلوی که در میان اندرزنامه‌های منثور جای دارند. (درخت آسوریک _ ‌هزار و یک شب)

زبان درباری سامانیان، زبان محاوره و مکاتبه مقامات دولتی (فارسی میانه)

دو گروه زبان‌های ایرانی میانه (پارتی _ پهلوی)

کتابی که در دوره ‌اشکانی به نگارش درآمد. (اوستا)

پری‌چهره را هم‌نشین کرد و دوست                 که این عیب من گفت، یار من اوست

بی‌یار منم ضعیف و رنجور                      چون تشنه ز آب زندگی دور

گر نداری شادی ای از وصل یار              خیز باری ماتم هجران بدار

هر شب ز فراق بیت خوانان                پنهان رفتی به کوی جانان