شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19938

هرگه که یادم آید از آن سید شهید               عیشم شود منغّص و عمرم شود هبا

در آرزوی آب، چون اویی بداد جان               لعنت بر این جهان به نفرین بی‌وفا

رمز قرآن از حسین آموختم               ز آتش او شعله‌ها اندوختم

تار ما از زخمه‌اش لرزان هنوز               تازه از تکبیر او ایمان هنوز

کرد این خیال وهم غلط کار، کآن غبار     /     تا دامن جلال جهتان آفرین رسید

هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال/ او در دل است و هیچ دلی نیست بی‌ملال

جهان پردرد می‌بینم دوا کو         /  دلِ خوبان عالم را وفا کو

سراسر جمله عالم پر شهید است    /   شهیدی چون حسین کربلا کو

در نمازم خم ابروی تو در یاد آمد / حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

گفتم این شرط آدمّیت نیست / مرغ تسبیح‌گوی و من خاموش

آب دریا جمله در فرمان توست / آب و آتش، ای خداوند آنِ توست

ای کبک خوش‌خرام کجا می‌روی بایست / غرّه مشو که گربه زاهد نماز کرد

 مگو دشمن تیغ‌زن بر در است / که انباز دشمن به شهر اندر است

به یک سالش آمد ز دل بر دهان / به یک روز شد منتشر در جهان

 بزد بر بر باره پهلوان / تو گفتی نبودش به تن در روان

 گر آن کشته آید به دست تو بر / شگفتی شوی در جهان سر به سر

عده‌ای هم اعتقاد دارند که بهرام گور پادشاه ساسانی اولین شعر فارسی را در گفت‌و‌گویی با همسرش دلارام سروده است.

به اعتقاد گروهی از تاریخ‌نویسان زرتشت پیامبر ایرانی اولین شاعر بوده است.

برخی از مورخان در میان کتیبه‌های پادشاهان هخامنشی نشانه‌هایی از شعر فارسی یافته‌اند.

قطع برق، هنگام حمله هوایی، بیمارستان را ناچار به استفاده از برق اضطراری می‌کرد.