شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19254

در خطاب آدمی ناطق بدی / در نوای طوطیان حاذق بدی         

ظاهر دستار چون حلّۀ بهشت / چون منافق اندرون رسوا و زشت

روزکی چندی سخن کوتاه کرد / مرد بقال از ندامت آه کرد     

نیم‌شب با گریه مستانه حالی داشتم / تلخ شد عیش من از لبخند بی هنگام صبح

اگر قبول کنی سر نهیم بر قدمت / چو بت‌پرست که در پیش بت نماز آرد

تو رها کن سربه‌مهر این واقعه / مرد حق شو روز و شب چون رابعه

به کنج میکده گریان و سرفکنده شوم / چرا که شرم همی‌آیدم ز حاصل خویش

شهریان را سیر چشم از جود کردن همّت است / در بیابان خیمه چون حاتم نمی‌باید زدن

همه دیدند که افتاده ز پای / لیک روزی نگرفتندش دست

 زان طرّه‌ی پرپیچ‌وخم سهل است اگر بینم ستم / از بند و زنجیرش چه غم هر کس که عیّاری کند

 مرد راضیست که در پای تو افتد چون گوی / تا بدان ساعد سیمینش به چوگان بزنی

 همی خواندندش خداوند رخش / جهانگیر و شیراوژن و تاج‌بخش