شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 11515

هشت، مثنوی

هفت، مثنوی

هشت، غزلیّات

هفت، غزلیّات

 مرا چاهی که بد زیب زنخدان / در آن چاهم کنون چون ماه کنعان

تو خوش بنشسته با گرگی و خون آلوده پیراهن / برادر برده از تهمت به پیش پیر کنعانی

ور دست و ترنج را بخستیم / آخر نه به روی آن پری بود

گلستان کند آتشی بر خلیل / گروهی بر آتش برد ز آب نیل

جام جهان‌نمای الهیست صورتش / انصاف می‌دهند نظرها که مظهر است

سوز آتش شمع می‌داند که با پروانه چیست / همنشین شمع سوزان از حرارت غافل است

با نسیم سحری هست ز بویت اثری / بوی گل‌های دلاویز چمن زان اثر است

شب دراز که مانند زلف یار من است / چو زلف یار به دست است کار کار من است