شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 1718

دامی به راهی می‌‌زنم، مرغی به دامی می‌‌زنم

نظر آوردم و بردم که وجودی به تو ماند

آب چه دانست که او گوهر تابنده شود

گویی چه شد کان سرو بن با ما نمی‌‌گوید سخن

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایبان دارد

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض

عشق بازی را تحمل باید ای دل پای دار

ز هم‌صحبت بد جدایی جدایی

شمع را فانوس از پروانه می‌سازد جدا

من آن آیینه را روزی به دست آرم سکندروار

منّت ایزد را که با اقبال و دولت هم‌عنان

عشق را فرزانه می‌دانیم ما

آفتاب دیدگانم سرد می‌شد / آسمان سینه‌ام پر درد می‌شد (فاعلاتن - فاعلاتن - فاعلاتن)

جهانا عهد با من گر چنین بستی / نیاری یاد از آن پیمان که کردستی (مفاعیلن - مفاعیلن - مفاعیلن)

نکوهش مکن چرخ نیلوفری را / برون کن ز سر باد خیره‌سری را (فعولن - فعولن - فعولن - فعولن)

شمع پیشت روشنایی نزد آتش می‌نماید / گل به دستت خوبرویی پیش یوسف می‌فروشد (مستفعلن - مستفعلن - مستفعلن - مستفعلن)