شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هفتم - درس اوّل-بینای مهربان | آزمون شماره 4939

روزی اگر صدهزار بار کنم شکر/ باز بود نعمتت ز شکر من افزون

به‌جز شکر، نعمت نگیرد که شکر / عقاب است و نعمت چو کبک دری است

چه نعمتی است تو را تا به شکر آن کوشی؟ / به حیرت اندر از کار چون تو مسکینم

تا نپنداری‌ کنون ‌کفران نعمت می‌کنم / نعمتی ناچار باید تا کسی ‌کفران کند

مارگزیده‌ای که از مار دوری می‌کند.

بازجویی که به زور از متّهم، اعتراف می‌گیرد.

شوقی که ممکن است انسان به هر چیز داشته باشد.

فریبکاری که بهشت را به بهای ناچیز به مردم می‌فروشد.

حاجت موري به علم غيب بداند / در بن چاهي به زير صخرة صمّا (محکم)

خود نه زبان در دهان عارف مدهوش / حمد و ثنا مي کند که موي بر اعضا

ما نتوانیم حق حمد تو گفتن / با همه کرّوبیانِ عالمِ بالا

سعدي از آن جا که فهم اوست سخن گفت / ور نه کمال تو وهم (خیال) کي رسد آنجا