شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 15317

ابجدِ عشق مجاز از نو نیازان خوش‌نماست / پیر گشتی واگذار این بازی طفلانه را

دامن فرصت مده از کف که دوران بهار / نیست چندانی که گل بر سر کشد پیمانه را

از خس و خاشاک بگذر گرد گل‌ها طوف کن / تا چو زنبور عسل پُر شهد سازی خانه را

آسمان‌ها در شکستِ من کمرها بسته‌اند / چون نگه دارم من از نُه آسیا یک دانه را

اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح                 صلاح ما همه آن است کان تو راست صلاح

چشم گریان مرا حال بگفتم به طبیب                             گفت یک بار ببوس آن دهن خندان را

خدنگ غمزه از هر سو نهان انداختن تا کی        سپر انداخت عقل از دست ناوک‌های خون‌ریزت

می خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار           این موهبت رسید ز میراث فطرتم