شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 10898

عشاق‌نامه: فخرالدین عراقی در هر فصل از این کتاب، به یکی از مباحث عرفانی پرداخته و سخن خود را با تمثیل و حکایت به پایان رسانده است.

تاریخ جهانگشا: خواجه رشیدالدین این کتاب را در شرح ظهور چنگیز، احوال و فتوحات او، تاریخ خوارزمشاهیان، فتح قلعه‌های اسماعیلیه و حکومت جانشینان حسن صباح نوشته است.

مرصادالعباد من المبدأ الی المعاد: نجم دایه این کتاب را در بیان سلوک دین و تربیت نفس انسانی نوشت.

تذکره دولتشاه: دولتشاه سمرقندی، در این کتاب، شرح احوال بیش از صد تن از شاعران ایرانی از آغاز تا زمان خود را آورده است.

کتاب‌های تحقیقی این دوره عمدتاً سطحی بود.

تاریخ‌نویسی ادامه یافت.

ادبیات رونقی تازه و بنیادی گرفت.

در زمان بایسنقر میرزا، قرآن کریم و شاهنامه به خط خوش نگاشته شد.

در این دوران به دلیل بی‌اعتقادی برخی از ایلخانان مغول و بی‌تعصبی برخی دیگر نسبت به مذاهب رایج، فرصتی پدید آمد تا صاحبان مذاهب مختلف عقاید خود را ابراز کنند.

قلمرو بالندگی زبان و فرهنگ فارسی عرصه وسیعی یافت به‌طوری‌که از شبه قاره هند تا آسیای صغیر، بسیاری به این زبان سخن می‌گفتند.

از بین رفتن دربارهای ادب‌‌دوست ایرانی‌تبار، از رونق افتادن غزل‌سرایی را در پی داشت و زبان شعر جز در سروده‌های شاعران شاخص، مانند خواجو و حافظ، به سستی گرایید.

عراق عجم و مهم‌تر از آن شهر شیراز همچنان در حکم مرکز ادبی این عصر به شمار می‌رفت.