شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 1680

برادرم روحی فداک نه کاغذ از تو می‌رسد نه ملک، ما را چو روزگار فراموش کرده‌اید.

از غرور فرنگی‌ها دور نیست که بالمثل من خودم بروم و خدا نخواسته هیچ کار از پیش نرود.

اختلاف میان ایشان در معرفت خالق و ابتدای خلق بی‌نهایت و رای هریک بر این مقرّر که من مصیبم و خصم مخطی.

کجا به خاطر می‌رسید که در دارالخلافه به‌دست دشمن بیفتد؟ یفعل الله ما یرید و یحکم ما یشاء.

عید قربان آمد ای جان جهان قربان تو را / جلوه‌ای کن تا شود جان‌ها فدای جان تو را

آتش گرفت عالم ز گور بوالبشر بود / صرف‌نظر گر زین پدر کردی نکردی

سرچشمه فین بین که در آن آب روان است / نه آب روان است که جان است و روان است

ای دریغا لباس علم و هنر / ای دریغا متاع فضل و ادب

اندوه را ببینی / با سایه درازش / که پا همپای غروب / لغزان لغزان / به خانه درآید (نو و جدید بودن صور خیال)

یک لحظه می توانستم ای کاش/ بر شانه های خود بنشانم/ این خلق بی شمار را / گرد حباب خاک بگردانم / تا با دو چشم خویش ببینند / که خورشیدشان کجاست... (انعکاس مفاهیم اجتماعی)

در من چنان بتاب که آب روان شوم / تا ناگهان تو دست بلورین خویش را / در جست‌وجوی پاره سنگی به شکل دل / از آستین برآری و در سینه‌ام کنی (زمینی بودن معشوق)

برف خیال تو / در دست‌های دوستی من / بیش از دمی نماند / ای روح برف‌پوش زمستان / پنداشتم که پیک بهاری / پیراهنت به پاکی صبح شکوفه‌هاست (سرایش شعر در قالب سپید)

آشنای خویش گشتن در وطن افتادن است       در غریبی ماند هر کس آشنای خود نشد

با ادب در پیش قانون هر که زانو می‌زند     چرخ نوبت را به نام نامی او می‌زند

ز استخوان نیاکان پاک ما این خاک       عجین شده است و مقدّس‌تر از همه چیز است

رسم و ره آزادی یا پیشه نباید کرد       یا آنکه ز جان بازی اندیشه نباید کرد