شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 17500

کارم چو زلف یار پریشان و درهم است/ پشتم بسان ابروی دلدار پُرخم است

نگفتمت که به یغما رود دلت سعدی/ چو دل به عشق دهی دلبران یغما را

جمال ماه‌پیکر بر بلندی/ بدان ماند که ماه آسمان است

کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت/ که قرار از دل دیوانه به یک بار برفت

بسوزم از غم و پروانه‌وار دم نزنم/ بسان شمع گَرَم جمله سر زبان گردد

از روی لاله‌گون تو در خون تپید رنگ/دیوانه‌وار پیرهن گل درید رنگ

گهی چون خرمن مشک است بر پیروزه‌گون مفرش/ گهی چون تودۀ ریگ است بر زنگارگون صحرا

زمین پیروزه‌گون گردد هوا بیجاده‌گون گردد/همه عالم نگون گردد، جهان آید به زیر اندر

با‌برنامه به زبان عربی نوشته شده است.

ساخت دستوری جملات نثر در این دوره ضعیف است.

مدعیان عرفان اصالت خود را از دست دادند.

سرعت ورود لغات قبایل مختلف ترک و مغول در دوره تیمور بیشتر شد.

تا آسمان ز حلقه به گوشان ما شود / کو عشوه‌ای ز ابروی همچون هلال تو

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است / در بند سر زلف نگاری بوده است

زنگ اندُه گوهر عمرم بخورد / چون کنم کاندُه زدایی مانده نیست

قانع به یک استخوان چو کرکس بودن / به زان که طفیل خوان ناکس بودن