شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 14761

آنجا که سخن کوتاه است و وصل است و هرکس را که خاموشی داند اصل است

الهی! بر ما رحمت نثارکن و رافتی از جانب خویش یادگار کن

محبت را غایت نیست از بهر آن که محبوب را نهایت نیست

مشاطه دهر خیر نیکو بداد و هر آنکس را که آمد آبرو

زان روی و خال دلستان برکش نقاب پرنیان / تا پیش رویت آسمان آن خال اختر برکند

زان عارض فرخنده‌خو، نه رنگ دارد گل نه بو / انگشت غیرت را بگو تا چشم عبهر برکند

ما خار غم در پای جان در کویت ای گلرخ روان / وان گه که را پروای آن کز پای، نشتر برکند

سعدی چو شد هندوی تو هل تا پرستد روی تو / کو خیمه زد پهلوی تو فردای محشر برکند

تاریکی ما چِبوَد در حضرت نور تو / فعل بد ما چِبوَد با حُسن فِعال تو؟

گر قالبت در خاک شد، جان تو بر افلاک شد / گر خرقه تو چاک شد جانِ‌ تو را نَبوَد فنا

تلخی ز تو شیرین شود، کفر و ضلالت دین شود / خار خسک نسرین شود صد جان فدای جان تو

او هست از صورت بَری،‌ کارش همه صورتگری / ای دل ز صورت نگذری،‌ زیرا نه‌ای یکتوی او (یکتو: یک‌لا)