شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16332

خوش منزلی است عرصه روی زمین، دریغ / که آن جا مجال عیش و مقام قرار نیست

فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت / دیدیم کزین جمع پراکنده کسی رفت

این رباطی در ره سیل است و ما در وی مسافر / بر گذار سیل‌ها منزل مساز، ای کاروانی

نعمت دنیا اگر دارد خطر نزدیک مرد / پیش چشم تو ندارد نعمت دنیا خطر

 ز حدّش می‌برد ظالم ستم را              جهان گویا سحرخیزی ندارد

برچین بساط ظالم بدخواه تیره‌روز             بفکن سرش به خاک و بسوزان به آتشش

 بشنوی تو ناله‌های مرد و زن                         از سر ظالم به قهرت پوست کن

 بر ناکسی که ظلم کند جای رحم نیست                       ظالم بکش که کشتن ظالم ثواب شد

 ما بارگه دادیم، این رفت ستم بر ما                             بر قصر ستمکاران، گویی چه رسد خذلان (مسند- نهاد)

 تا تو را جای شد ای سرو روان در دل من                         هیچ کس می‌نپسندم که به جای تو بود (منادا- مفعول)

 بر تیر جورتان ز تحمّل سپر کنیم                              تا سختی کمان شما نیز بگذرد (متمم- قید)

 بادی که در زمانه بسی شمع‌ها بکشت                            هم بر چراغدان شما نیز بگذرد (نهاد- مفعول)

دشمنم را بد نمی‌خواهم که آن بدبخت را / این عقوبت بس که بیند دوست هم زانوی دوست

هر کسی را دل به صحرایی و باغی می‌رود / هر کس از سویی به در رفتند و عاشق سوی دوست

خاطر به باغ می‌رودم روز نوبهار / تا با درخت گل بنشینم به بوی دوست

گفتم به گوشه‌ای بنشینم، ولی دلم / ننشیند از کشیدن خاطر به سوی دوست