شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 23593

ناف دریاست چو گرداب مرا لنگرگاه / نیستم موج که سعی‌ام پی ساحل گردد

رهنوردان را سبکباری بود باد مراد / زود رخت خود به ساحل کف ز دریا می‌کشد

دامن گره به دامن ساحل نمی‌زند / موجی که خو به شورش دریا گرفته است

ساده‌لوحی که شکایت کند از شورش بحر / واگذارش که چو خاشاک به ساحل برود

به چند حیله شبی در فراق، روز کنم؟ / و گر نبینمت آن روز هم به شب ماند (کاربرد تشبیه)

سست‌بازو به جهل می‌فکند / پنجه با مرد آهنینْ چنگال (حذف فعل به قرینه)

خط سبز و لب لعلت به چه ماننده کنی؟ / من بگویم به لب چشمه حیوان ماند (استفاده از تلمیح)

ای گل خندان نوشکفته نگه‌دار / خاطر بلبل که نوبهار نماند (کاربرد «که» در معنای «زیرا»)

کاربرد تاریخی فعل

بلندی جملات

تأکید بر اعتدال

استفاده از تضاد

خُنُک (خوشا) آن که آسایش مرد و زن/ گزیند بر آرایش خویشتن

طریقت به جز خدمت خلق نیست/ به تسبیح و سجاده و دلق نیست

الا تا درخت کرم پروری/ گر امیدواری کز او بر خوری

تا به گریبان نرسد دست مرگ/ دست ز دامن نکنیمت رها