شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 15205

کارم چو زلف یار پریشان و درهم است/ پشتم بسان ابروی دلدار پُرخم است

نگفتمت که به یغما رود دلت سعدی/ چو دل به عشق دهی دلبران یغما را

جمال ماه‌پیکر بر بلندی/ بدان ماند که ماه آسمان است

کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت/ که قرار از دل دیوانه به یک بار برفت

نه باغ ماند و نه بستان که سرو قامت تو/ برست و ولوله در باغ و بوستان انداخت

هر آدمی‌ای که مهر مهرت/ در وی نگرفت سنگ خاراست

ابروش کمان قتل عاشق/ گیسوش کمند عقل داناست

بر آتش عشقت آب تدبیر/ چندان که زدیم باز ننشست

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست / بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من

تو سرو جویباری، تو لاله بهاری /  تو یار غم‌گساری تو حور دل‌ربایی

ناوک چشم تو در هر گوشه‌ای / هم‌چو من افتاده دارد صد قتیل

نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار / چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

صدا چون بوی گل در جنبش آب/ به آرامی به هر سو پخش می گشت  

سینه‌ ام چون غنچه صد چاک است و جیبم پاره نیست/ چون کنم چون گل ندارم دست پیراهن دری

مرا در دل درخت مهربانی / به چه ماند به سرو بوستانی

صائب به مقامي نرسيديم ز سستي/ از خاک چو ني گرچه کمربسته دميديم