شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 29896

طّی یِ بات - دَست اف شان - می خا هَم - بی یا بان - سا یِ بان

طّ یب بات - دَست اف شان - می خا هَم - بی یا بان - سا یه بان

طّی یِ بات - دَس تَف شان - می خا هَم - بِ یا بان - سا یِ بان

طّ یب بات - دَست اَف شان - می خوا هَم - بی یابان - سا یِ بان

-U---U---U-

_U_ _ _U_ _ _U_ _

_ _UU_U_U_ _

_ _U_ _ UU_ _

آن قاصد است باده که جان است مقصدش / جز وی به جان ما که رساند سلام ما

گر دیگران به منظر زیبا نظر کنند / ما را نظر به قدرت پروردگار اوست

ای بسا صیاد بی‌رحمت مدام / بهر این پرها نهد هر سوی دام

ز بذل نعمت و مسکین‌نوازی کرمش / به گنج فقر و قناعت بود بهشت نعیم

سرمست کسی باشد کو خود خبرش نبود 
سر / مَس / ت / کَ / سی / با / شد / کو / خو / د / خَ / بَ / رَش / نَ / بود

باز این دل دیوانه زنجیر همی بُرَّد 
با / ز / اینْ / دِ / لِ / دی / وا / نِ / زَن / جی‍ / ر / ه‍َ / می / بُ‍ / رَد

کوه‌ها را زِ تجلّی همه چون طور کنیم 
کو / ه / ها / را / زِ / تَ‍ / جَل / لی / هَ‍ / مِ / چُن / طو / ر / کُ / نیم

چون تیر همی پرّد از قوس تنم جانم 
چون / تیر / هَ‍ / می / پَر / رَد / از / قو / سِ / تَ / نَم / جا / نَم