شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 12253

گر گوهر و مرجانی جز خرد مشو این جا / زیرا که در این حضرت جز ذرّه نمی‌شاید

در گوهر جان بنگر اندر صدف این تن / کز دست گران‌جانی انگشت همی‌خاید (گران‌جانی: کاهلی/ انگشت خاییدن: کنایه از حسرت و افسوس)

این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت / کس نیست که این گوهر تحقیق بسفت

هر کس سخنی از سر سودا گفتند / زآن روی که هست کس نمی‌داند گفت (گوهر سفتن: کنایه از سخن نغز گفتن/ سودا: وهم)

به نسب نیست رتبت مردم / هر کسی را به نفس خود شرف است

شرف دُر به جوهرِ خویش است / نه ز پاکیِ جوهرِ صدف است (نسب: خویشاوندی/ دُر: مروارید)

همان شیر کو جای در بیشه کرد / ز بدعهدی مردم اندیشه کرد

مگر گوهر مردمی گشت خرد / که در مردمان مردمی‌ها بمرد (از چیزی اندیشه کردن: از چیزی ترسیدن، نگران چیزی بودن)

تُسَبِّحُ لَهُ السَّماواتُ السَّبْعُ وَ الاَرْضُ وَ مَنْ فِیهِنَّ وَ إِنْ مِنْ شَیْء إِلاّ یُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَ لکِنْ لاتَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ إِنَّهُ کانَ حَلِیماً غَفُوراً

تُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِینَةَ اللَّهِ الَّتِی أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ

وَ قُلْنا یا آدَمُ اسْکُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُکَ الْجَنَّةَ وَ کُلا مِنْها رَغَداً حَيْثُ شِئْتُما وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ