شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 21084

عدو چو تیغ کشد من سپر بیندازم/ که تیغ ما به جز از نالهای و آهی نیست (کنایه-تشبیه)

غلام نرگس جماش آن سهی سروم/ که از شراب غرورش به کس نگاهی نیست (استعاره-تشبیه بلیغ)

در نمیگیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست/ خرم آن کز نازنینان بخت برخوردار داشت (جناس-تلمیح)

از پای فتادیم چو آمد غم هجران/ در درد بمردیم چو از دست دوا رفت (واج آرایی-کنایه)

خطی نمی‌نویسی و یادی نمی‌کنی/ شمعی فرست مونس شب‌های تار را

وفایی نیست در گلها منال ای بلبل مسکین/ کز این گل‌ها پس از ما هم فراوان روید از گلها

عمرم فسانه شب هجران دوست بود/ آن هم به تیغ خواب اجل از میان گذشت

گو به نامرد فلک پای به کفشم نکند/ چه کنم گر به سر از ماه کلاهی دارم

بدانگه که لوح آفرید و قلم/ بزد بر همه بودنی ها رقم

سرشک من که ز طوفان نوح دست برد/ ز لوح سینه نیارست نقش مهر تو شست

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست/ چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

تا عشق تو درنوشت لوحم/ مانند قلم به سر دوانم

به مجموعۀ ویژگی‌هایی که شاعر در نحوۀ بیان اندیشه به کار می‌گیرد، «سبک شعر» می‌گویند.

محمدتقی بهار برای شعر فارسی شش نوع سبک و دوره قائل است که دورۀ بازگشت، مشروطه و معاصر جزو این تقسیم‌بندی‌ها هستند.

دورۀ ساده‌نویسی که از سال 1300 ه_ . ق تا امروز را شامل می‌شود، از تقسیم‌بندی‌های بهار برای نثر فارسی است.

نخستین آثار نظم زبان فارسی بعد از اسلام، ابتدا در خراسان بزرگ و سپس در سیستان پدید آمد.