شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 4767

زین‌العابدین مراغه‌ای

ناصرالدین شاه

علّامه دهخدا

ملک‌الشّعرای بهار

طعنه بر مرشد و نقّال مزن / سنگ بر کلّه رمال مزن

چون که بی‌رنگی اسیر رنگ شد / موسی‌ای با موسی‌ای در جنگ شد

یاران عبث نصیحت بی‌حاصلم کنید / دیوانه‌ام من عقل ندارم ولم کنید

آخر ای ایرانیان ای مردمان باشرف / از چه رو دادید این‌سان ملک ایران را ز کف

ابهام در شعر معاصر پسندیده است و معنی‌گریزی، از ویژگی‌های شعر این دوره است.

در سال‌های نخست انقلاب تحت تأثیر ادبیات معاصر قبل از انقلاب، نمادگرایی در شعر انقلاب رواج داشت.

از آغاز دهه هفتاد، مانند قبل از انقلاب، گرایش به داستان کوتاه بیشتر شد.

روی آوردن به مفاهیم انتزاعی در شعر دوره انقلاب باعث ایجاد برخی ویژگی‌های زبانی مانند آشنایی‌زدایی و ترکیب‌های بدیع شد.

حقوق خویش ز مردان اگر زنان گیرند       در این میان من و صد دشت زن سپاه من است

بود اگر جامعه بیدار در این دار خراب       جای سردار سپه جز به سرِ دار نبود

دو پاره بنده آزی مگو ز آزادی           که نفس چاکر آز است و خواجه چاکر نفس

آن آتشی که خاک وطن گرم بود از آن         طوری به باد رفت کز آن اخگری نماند