شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 8669

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد/بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد

دلم خزانه اسرار بود و دست قضا/درش ببست و کلیدش به دلستانی داد

گوی خوبی که برد از تو که خورشید آن جا/نه سواری است که در دست عنانی دارد

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد/نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار دارد.

هم‌چو خورشید رخ اندر پس دیوار مپوش / زان که کس چشمه‌ی خورشید به گل ننهفته است

ای که زلف سیهت بر گل روی آشفته است / ز آتش روی تو آب گل سوری رفته است

از سر زلف درازت نکنم کوته دست / که به هر تار سر زلف تو ماری خفته است

باده پیش آور که از عکس می و مهر رخت / در دلم گویی که صد خورشید تابان تافته است

همچو چنگم سر تسلیم و ارادت در پیش/ تو به هر ضرب که خواهی بزن و بنوازم

از دیده گر سرشک چو باران چکد، رواست/ کاندر غمت چو برق بشد روزگار عمر

چون شبنم اوفتاده بُدم پیش آفتاب/ مهرم به جان رسید و به عیوق برشدم

تیرگی ملک تنم رنجه کرد/ رنگم از آن روی بدین‌سان پرید

صبح برآمد ز کوه چون مه نخشب ز چاه / ماه برآمد به صبح چون دم ماهی ز آب

خاطر تو مرغ‌وار هست به پرواز عقل / یافته هر صبحدم دانه اهل ثواب

تیغ چو الماس او برق مخالف گداز / مرم انفاس او باد مخالف ربا

دیگ سودا مپز به کاسه سر / کاین سیه کاسه نان نخواهد داد

تو شمع انجمنی یک زبان و یکدل شو / خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش

در چنگ تو همچون نی می‌نالم و می‌زارم / بر بوی تو همچون عود می‌سوزم و می‌سازم

ما چو دادیم دل و دیده به طوفان بلا / گو بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر

از دیده گر سرشک چو باران چکد رواست / کاندر غمت چو برق بشد روزگار عمر