شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دهم: زبان و ادبیات فارسی در سده‌های پنجم و ششم و ویژگی‌های سبکی آن | آزمون شماره 25453

چندان که جهانست ملک شاه جهان باد / با دولت پاینده و با بخت جوان باد

دوش بر گردون رنگی دگر آمیخته‌اند / شب و انجم چو دخان با شرر آمیخته‌اند

گردون نقاب صبح به عمدا برافکند / راز دل زمانه به صحرا برافکند

دل ز راحت نشان نخواهد داد / غم خلاصی به جان نخواهد داد

کسی از متعلّقان منش بر حسب واقعه مطلع گردانید که فلان نیت جزم کرده‌ است که بقیه عمر معتکف نشیند.

پادشاه بر اطلاق اهل فضل و مروت را به کمال کرامات مخصوص نگرداند، لکن اقبال بر نزدیکان خود فرماید که در خدمت او منازل موروث دارند و به وسایل مقبول متحرم باشند.

یک روز با مهتران نشسته‌ بود گفت مردم باید که تا اندرین جهان باشند و توانایی دارند، بکوشند تا ازو یادگار بود تا پس از مرگ او نامش زنده بود.

داناى ضمایر هر قوم، لاتأخذه سنه و لا نوم. بخشنده فرح و سرور، و هو علیم بذات ‌الصدور. ذات و صفاى او بى‌عیب، و عنده مفاتیح‌‌الغیب.