شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 25080

حذف فعل به قرینه لفظی

استفاده از واژگان عربی

آوردن (ی) پایان فعل معادل (می) استمراری

روشنی و سادگی و روانی زبان

بگیر و ببر زنده بر دار کن/از او نیز با من مگردان سخن

شده بر بدی دست دیوان دراز/ز نیکی نبودی سخن جز به راز

دیگران از شکست بنشینند/زلف او از شکست برخیزد

برید و درید و شکست و ببست/یلان را سر و سینه و پا و دست

واژه «ادبیات» در زبان فارسی از عصر مشروطه (1285 ه_ . ش) کاربرد زیادی پیدا کرد.

زبان پهلوی در دوره اشکانیان رایج بود و تا اوایل دوره ساسانی نیز آثاری به این زبان تألیف شده است. این زبان در شمال و شمال شرقی ایران متداول بوده است.

«کلیله و دمنه» و «هزار و یک شب» نمونه‌هایی از ترجمه زبان پهلوی هستند که با تغییرات فراوان به دست ما رسیده‌اند.

هر چیزی که ذهن ما را به پویایی درآورد، متن است.

یکی از بزرگان گفت پارسایی را چه گویی در حقّ فلان عابد که دیگران در حق وی به طعنه سخن‌ها گفته‌اند؟ گفت: بر ظاهرش عیب نمی‌بینم و در باطنش غیب نمی‌دانم. (سرزنش عیوب دیگران)

حکیمی را پرسیدند از سخاوت و شجاعت کدام بهتر است؟ گفت: «آن که را سخاوت است به شجاعت حاجت نیست.» (ترجیح گشاده‌دستی بر دلیری)

صیادی ضعیف را ماهی قوی به دام اندر افتاد، ماهی برو غالب آمد و برفت. دیگر صیادان ملامتش کردند که چنین صیدی در دامت افتاد و ندانستی نگاه داشتن. گفت: صیاد بی روزی در دجله نگیرد و ماهی بی اجل بر خشک نمیرد. (تأکید بر تلاش)

یکی را شنیدم از پیران مربی که مریدی را همی‌گفت: «ای پسر چندان که تعلق خاطر آدمی‌زاد به روزی است اگر به روزی‌ده بودی به مقام از ملائکه در گذشتی». (داشتن توجه ویژه بر عبادت)