شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 1886

دوستی او بلاست؛ من غلام آن که به بلای او مبتلاست.

در دلش هیچ غم نیامدی و لب از خنده فراهم.

نادان را به از خاموشی نیست و اگر این مصلحت بدانستی، نادان نبودی.

ملک بی دین باطل است و دین بی ملک ضایع.

اگر نان از بهر جمعیت خاطر می ستاند حلال است و اگر جمع از بهر نان می نشیند حرام

یکی بر سر راهی مست خفته بود و زمام اختیار از دست رفته عابدی بر وی گذر کرد

عاقلی را پرسیدند نیکبخت کیست و بدبختی چیست؟ گفت نیکبخت انکه خورد و کشت و بدبخت آنکه مرد وهشت

عامی متعبد پیاده رفته است و عالم متهاون سوار خفته ( مُتهاون: کسی که در کاری سستی کند)

هنوز نگران است که ملکش با دگران است

سنگ سراچۀ دل به الماس آب دیده می‌سفتم و این بیت‌ها مناسب حال خود می‌گفتم

نخل‌بندی دانم ولی نه در بستان و شاهدی فروشم نه در کنعان

بقیت عمرش نمانده بود از این سبب در گرفتن او تأخیر کرد و در آن دگر تعجیل

باران رحمت بی حسابش همه را رسیده و خوان نعمت بی دریغش همه جا کشیده

ملک بی دین باطل است و دین بی ملک ضایع

محبت را غایت نیست از بهر آنکه محبوب را نهایت نیست

دردی است مرا که بهی مباد این درد مرا صواب است

خالق و رازق زمین و زمان/ حافظ و ناصر مکین و مکان

جبریل مقیم آستانت/ افلاک حریم بارگاهت

جمله معشوق است و عاشق پرده‌ای/ زنده معشوق است و عاشق مرده‌ای

مرا برف باریده بر پرّ زاغ/ نشاید چو بلبل تماشای باغ