شرکت در آزمون آنلاین دین و زندگی 1 (رشته انسانی) - درس دهم : اعتماد بر او | آزمون شماره 11226

ياد خداوند _ اندیشیدن به قيامت

پناه بردن به خداوند _ ياد خداوند

پناه ‌بردن به خداوند _ واگذاری نتیجهٔ کارها به خدا

ياد خداوند _ پناه ‌بردن به خداوند

ابزار و اسباب بنابر توکل فرد قرار داده شده و بی‌توجهی به آن، بی‌توجهی به علم الهی است.

توکل در جایی درست است که انسان مسئولیت و مصلحت خود را بشناسد و به آن عمل کند.

توکل‌کننده‌ای که اهل معرفت باشد، برای راهیابی به نیازهایش، از ابزار و اسباب بهره می‌جوید.

انسان باید در قلب خود بر خدا توکل کند و از ابتدا همة کارها را به خداوند حکیم و قادر بسپارد.

در برابر ارادة خدا تمام عوامل مؤثر، تأثیرگذاری خود را از دست می‌دهند.

خدای رحمان همة موجودات را آفرید و رحمتش را در همه‌جا و بی‌انتها گستراند.

حوادث جهان و از جمله کارهای انسان، تحت ارادة خداوند و مظهری از قضا و قدر اوست.

اگر عشق و محبت انسان از امور محدود فراتر رود، دل به سرچشمة کمالات خواهد سپرد.

«فهوَ حَسبُهُ إنَّ الله بالغُ امرهِ»

«عَسی تُحبّوا شیئاً وَ هُوَ شرُّ لَکُم»

«حَسبیَ اللهُ علیه یتوکل المتوکلونَ»

«الیسَ اللهُ بکافٍ عَبدَهُ»

یکی از عوامل تقویت کننده، اولین گام در مسیر قرب الهی و ثابت قدم ماندن در آن است.

به معنای انجام وظایف خود در هر کار و سپردن آن کار به خدا می‌باشد.

خداوند آینده‌ای را می‌بیند که نمی‌بینیم و به مصلحت‌هایی توجه دارد که ما درک نمی‌کنیم.

خدایی که از هرکس به بندگانش مهربان‌تر است آن چیزی را برای انسان رقم می‌زند که خیر و صلاح او در آن باشد.