شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15887

افسر : دیهیم/، باره : دیوار قلعه،/ خطّه : سرزمین

زه : چلٌه‌ی کمان/ آهنگ : قصد/ فتراک : ترک‌بند زین

خسته : مجروح/ تاب : پیچ و شکن/دژ : قلعه

بر : سینه/ نغز : شکستن عهد/ بَرسانِ : مثل

برو پاس درویش محتاج دار / که شاه از رعیت بود تاجدار 

از عدالت نبود دور گرش پرسد حال / پادشاهی که به همسایه گدایی دارد

چون شبان گله ای، از قبل شاه بزرگ / شه در این گله به فرمان خدا چوپان است 

رعیت پروری خواهیم اگر زین شب عجب نبود / که شاید خواستن از پاسبانان، پاسبانی را

ب- د

الف- ج

الف- ب

ج- د

اخلاص در اعمال صفت عابدانست و صدق در احوال صفت عارفانست، عابد در آرزوی بهشت است و حور و قصور و عارف در بحر عیان غرقه نور، آن گه گفت: «وَ لَلْآخِرَةُ أَکْبَرُ دَرَجاتٍ وَ أَکْبَرُ تَفْضِیلًا» درجات آخرت برتر و تفاضل در آن جهان عظیم‌تر و بزرگوارتر.

عاقل را چهار ساعت بود که سعادت خویش در آن طلب کند، و روزگار خویش به آن بیاراید: ساعتی که در آن حساب خویش کند، و اعمال و احوال خود سنجد، و ساعتی که وی را در آن با حق رازی بود، و نیازی نماید، و ساعتی که در آن تدبیر معاش خویش بجای آرد، و ساعتی که در مناجات و بدانچه او را دادند از دنیا بیاساید.

الهی! اگر کسی تو را به طلب یافت، من خود طلب از تو یافتم. ار کسی تو را به جستن یافت، من به گریختن یافتم. الهی! چون وجود تو پیش از طلب و طالب است، طالب از آن در طلب است که بی‌قراری بر او چیره است. عجب آنست که یافت نقد شد و طلب برنخاست. حق دیده‌ور شد، و پرده عزّت به‌جاست.

ملک وی به ملک کس ماننده نیست، و کس را بر وی در آن حکم نیست، و آنچه کند در آفریده خود به حجّت خداوندی خود، از وی داد است و ستم نیست. بیداد آن باشد که کسی کاری کند که آن کار آن کس را نرسد، و اللَّه را رسد هر چه کند به حجّت آفریدگاری و کردگاری و پادشاهی.