شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هشتم : پایه های آوایی همسان (2) | آزمون شماره 9965

هین سخنی تازه بگو تا دو جهان تازه شود / وارهد از حدّ جهان بی‌حد و اندازه شود

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی / ز بامی که برخاست مشکل نشیند

گر مطیع خدمتت را کفر فرمایی بگوید / ور حریف مجلست را زهر فرمایی بنوشد

سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا / وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند

هرکه در این بزم مقرب‌تر است / جام بلا بیش‌ترش می‌دهند: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

سزد گر ز رشک نظر خون شود دل / که داد از جمالت نظر می‌ستاند: فعولن فعولن فعولن فعولن

خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز / کآغوش که شد منزل آسایش و خوابت: مفاعیلن مفاعیلن مفاعی

مجلس ایثار و عقل سخت‌گیر / صرفه اندر عاشقی باشد وبا: مفتعلن مفتعلن فاعلن

از سرو گویم یا چمن از لاله گویم یا سمن / از شمع گویم یا لگن یا رقص گل با آن صبا (مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن)

چو من صلح جویم شفیع او بُوَد / چو در چنگ آیم بُوَد خنجر او (مفاعیلن مفاعیلن فعولن)

گرچه وصالش نه به کوشش دهند / هر قدر ای دل که توانی بکوش (مفتعلن مفتعلن فاعلن)

تا که دانش گم کند مر راه را / تا که عاقل بشکند فرهنگ را (فاعلاتن فاعلاتن فاعلن)