شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 4858

داغیم چون سپند مپرس از بیان ما/ در سرمه بال می‌زند امشب فغان ما

شبنم‌صفت زبس که سبکبار می‌رویم/ بوی گل است ناقه‌کش کاروان ما

چو سایه چند به هر خاک جبهه‌سودن‌ها/ که زنگ بخت نگردد کم از زدودن‌ها

دلم چو غنچه در آغوش عافیت تنگ است/ ز خواب ناز سرم چون گهر ته سنگ است

تا کجا راحت پذیرم یا کجا یابم قرار؟/ برگ خشکم در کف باد صبا افتاده‌ام

موی سپید را فلکم رایگان نداد/ این رشته را به نقد جوانی خریده‌ام

گر می‌گریزم از نظر مردمان، رهی/عیبم مکن که آهوی مردم‌ندیده‌ام

جای در بستان‌سرای عشق می‌باید مرا/ عندلیبم از چه در ماتم‌سرا افتاده‌ام؟

پیش سیلاب فنا یکسان بود چون کوه و کاه / از گران جانی چه حاصل، از سبکباری چه سود؟

چند بتوان ساخت موی خویش چون قیر از خضاب؟ / چون نمی‌گردد جوان دل زین سیه‌کاری چه سود؟

چون اثر نگذاشت از من غم ز غمخواری چه سود؟ / چون نماند از دل به جا چیزی ز دلداری چه سود؟

زخم شمشیر قضا از سینه می‌روید چو گل / از زره‌پوشی چه حاصل، از سپرداری چه سود؟