شرکت در آزمون آنلاین دین و زندگی 1 (رشته انسانی) - درس دهم : اعتماد بر او | آزمون شماره 11589

«و شاورهم في الامر فاذا عزمت فتوكّل علي الله»

«قل حسبي الله»

«ان ارادني الله بضرّ هل هنّ كاشفات ضرّه …»

«و توکّل علی الحیّ الّذی لایموت»

چون خداوند اسرار و میزان بینش آنان را می‌داند. _ «وَ عَسی اَن تَکرَهوا شَیئاً وَ هُوَ خَیرٌ لَکُم …»

چون می‌دانند سر رشتة کارها به دست خداست. _ «وَ عَسی اَن تَکرَهوا شَیئاً وَ هُوَ خَیرٌ لَکُم …»

 چون می‌دانند سر رشتة کارها به دست خداست. _ «اِن اَرادَنی اللهُ بِضُرٍّ هَل هُنَّ کاشِفاتُ ضُرِّهِ …»

 چون خداوند اسرار و میزان بینش آنان را می‌داند. _ «اِن اَرادَنی اللهُ بِضُرٍّ هَل هُنَّ کاشِفاتُ ضُرِّهِ …»

آرامش یافتن با یاد خداوند _ خداوند اسرار را می‌داند و بر اندیشه‌ها آگاه است.

آرامش یافتن با یاد خداوند _ سررشتة کارها به دست خداوند است.

روی آوردن به درگاه خداوند _ سررشتة کارها به دست خداوند است.

روی آوردن به درگاه خداوند _ خداوند اسرار را می‌داند و بر اندیشه‌ها آگاه است.

توکل کردن، فقط به معنای گفتن جملة «خدایا، بر تو توکل می‌کنم» نیست.

توکل در جایی درست است که انسان واقعاً خدا را تکیه‌گاه خود ببیند و حقیقتاً به او پناه آورد.

انسان باید در قلب خود بر خدا توکل کند و فقط با نیت خالص به خدا پناه آورد.

توکل در جایی درست است که ابتدا انسان مسئولیت و وظیفة خود را به خوبی انجام دهد و سپس بر خدا توکل کند.

«ان ارادنی الله بضرّ هل هن کاشفاتُ ضرّه»

«و شاورهم فی الأمر فاذا عزمت فتوکّل علی الله»

 «فبما رحمة من الله لنت لهم و لو كنت فظاً غليظ القلب»

«و توکّل علی الحیّ الذی لایموت و سبّح بحمده و کفی به بذنوب عباده خبیراً»