شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 24799

پس از ورود اسلام به ایران، زبان فارسی، تحوّل تازه‌ای را پشت سر گذاشت و با بهره‌گیری از الفبای جدید به مرحله جدیدی گام نهاد که بدان فارسی نو یا فارسی جدید گفته می‌شود.

یکی از نتایج نفوذ اسلام در ایران، رواج تدریجی خطّ پهلوی بود.

منطقۀ رواج فارسی دری، نخست در شمال و شمال غربی ایران بود.

زبان پهلوی، زبان رسمی دوران ساسانی بود.

بخت بلندت یار و چشم بختت بیدار که به صحبت پیری افتادی. (حذف فعل به قرینه)

درختی در این وادی زیارت‌گاه است که مردمان به حاجت خواستن آن‌‌جا روند. (کاربرد حرف اضافه (به) در معنی «برای»)

روزی به غرور جوانی سخت رانده بودم و شبانگاه به پای کریوه‌ای (تپه) سست مانده. (کاربرد فعل سوم شخص در معنای اول شخص)

پرسیدمش چگونه‌ای؟ گفت تا کودکان بیاوردم دگر کودکی نکردم. (آمدن «ب» بر سر فعل ماضی)

قالب شعر، با توجه به محل قرارگیری قافیه در ابیات، مثنوی است.

در بیت دوم و سوم به‌ترتیب افعال «اتفاق اوفتاد» و «شد» (به معنای رفت) دستور تاریخی کهن هستند.

«نگون‌بخت» در بیت اول دارای آرایه کنایه است و «شغال، شیر، روباه» یک شبکه معنایی را تشکیل دادند.

«را» در بیت سوم به معنای «برای» است و بیت اول جناس دارد.

تو را که داند که تو را تو دانی، تو را نداند کس، تو را تو دانی بس.

چون ابرهه را چشم بر عبدالمطلب افتاد.

گفتند یا احمد (ص) پیغمبران را خطیبی کن.

شک را بیماری خوانند که نه قبول محض است و نه ردّ محض، همچنان که بیمار نه مرده است و نه زنده.

«را» در بیت سوم، در معنای حرف اضافه به کار رفته است.

بیت سوم، دو جمله است.

در بیت آخر، آرایۀ کنایه وجود دارد.

«ماه و ناهید و مهر» آرایۀ مجاز دارند. (مجاز از همۀ افلاک)