شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20849

ای پادشاه شهر چو وقتت فرا رسد / تو نیز با گدای محلت برابری

دنیا زنی است عشوه‌ده و دل‌ستان ولیک / با کس به سر همی نبرد عهد شوهری

در بارگاه خاطر سعدی خرام اگر / خواهی ز پادشاه سخن داد شاعری

ترک هواست، کشتی دریای معرفت / عارف به ذات شو نه به دلق قلندری

مگو پای عزّت بر افلاک نه / بگو روی اخلاص بر خاک نه

اگر برپری چون ملک ز آسمان / به دامن درآویزدت بدگمان

اگر بدشنیدن نیاید خوشم / ز کردار بد دامن اندر کشم 

چون سعادت بدو سپرد سریر / آهنش نقره شد پلاس حریر

ای از فروغ تو روشن سرای چشم / وی خاک آستان درت توتیای چشم

این همه عکس می و نقش نگارین که نمود / یک فروغ رخ ساقی است که در جام افتاد

نور دل من ز عکس روی توست / تاج سر من ز خاک پای توست

چند فروزم چراغ از عَلَم آه خویش / بزم مرا ده فروغ از رخ چون ماه خویش

در این بت‌خانه تا صورت پرستی / نشان از عالم معنا نیابی

چون تو اندر خزان به باغ آیی / آن خزان باغ را بهار شود

بسی صورت بگردیده‌است عالم / وزین صورت بگردد عاقبت هم

هرگز خزان بهار شود این مجو محال / حاشا بهار همچو خزان زشت‌خوی نیست