شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 1422

از غم خود بپرس کو با دل ما چه می‌کند / این هم اگرچه شکوه شحنه به شاه کردن است

نرگس ساقی بخواند آیت افسونگری / حلقه اوراد ما مجلس افسانه شد

بر سر کویش نظاره کن که هزاران / یوسف مصری ز قعر چاه برآید

ای ز فروغ رخت تافته صد آفتاب / تافته‌ام از غمت، روی ز من برمتاب

شربت لعل لبت بود شفای دل ما / هرگه از چشم خوشت خسته و بیمار شدیم

جز لقای روی جان‌افروز دوست / درد ما را نیست درمان ای طبیب

تا ز لذّات دو عالم نگذری مردانه‌وار / کی توان کی، از لقای دوست برخوردار شد

لقای یار که تسکین دوزخ دل ماست / حدیث باغ خلیل است و آتش نمرود

 رستم از این نفس و هوا زنده بلا مرده بلا / زنده و مرده وطنم نیست به جز فضل خدا

 آن که به ره بیمی از نگاه ندارد / هر که نگاهش کند گناه ندارد

 قوت شرح عشق تو نیست زبان خامه را / گرد در امید تو چند به سر دوانمش

 به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم / شمایل تو بدیدم نه صبر ماند و نه هوشم

گرچه وصالش نه به کوشش دهند               هر قدر ای دل که توانی بکوش

آب چو خاکی بده باد در آتش شده            عشق به هم برزده خیمه این چار را

بر در ارباب بی‌مروّت دنیا                        چند نشینی که خواجه کی به درآید

شمع جهان دوش نبد نور تو در حلقه ما       راست بگو شمع رخت دوش کجا بود کجا

کویِ یاران

سَرِ کوچه

زنده باد

مِهرِ ماه