شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 26599

ز من باور کند زاهد زهی عقل / که کردم توبه وز میخانه رفتم

همان منزل است این جهان خراب / که دیده است ایوان افراسیاب

میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت / خوش خرامان شو که پیش قدّ رعنا میرمت

ندارد با تو بازاری مگر شوریده اسراری / که مهرش در میان جان و مهرش بر دهان باشد

از نسیم سحر آموختم و شعلۀ شمع/ رسم شوریدگی و شیوۀ شیدایی را

شب به مهتاب رخت بلبل و پروانه و گل/ شمع بزم چمن‌اند انجمن‌آرایی را

جان چه باشد که به بازار تو آرد عاشق/ قیمت ارزان نکنی گوهر زیبایی را

رنگ رؤیا زده‌ام بر افق دیده و دل/ تا تماشا کنم آن شاهد رؤیایی را

اگر یک سر مو فراتر پرم / فروغ تجلی بسوزد پرم

گر نبندی زین سخن تو حلق را / آتشی آید بسوزد خلق را

یار در راه چون روان باشد / بی روان مرد چون روان باشد

از آن مرد دانا دهان دوخته است / که بیند که شمع از زبان سوخته است